Entradas

NOT ALL FORCES

You say all forces can be held, possessed, submissive to our power. And you say it while you look at me, seeing me like a strange and distant force myself... and you think I can be retained by you, for you, and be quiet, waiting for your bravery to appear.  But I believe some forces cannot be subdued, or broken, or tied up. Some forces can't be silenced. Some forces, like the mind, cannot be tamed as hair is when combed, or that I say; but looking closer, I see that my hair isn't tameable like you would like it to be, or my eyes, or my mouth, or my words.  Because not all forces can be held. Not all forces are what we want them to be.  Because nature, or love, or my body, isn't something you can control. 

FLORECER

Mi madre me enseñó que hay personas que llegan a nuestras vidas para familiarizarnos con las despedidas; que nos enseñan a decir adiós, que nos enseñan lo que no queremos.  Mi psicóloga me enseñó que nos componemos y vamos construyéndonos como seres humanos a través de los momentos vividos, y supongo que entre esos momentos están las personas que se van y nos dejan vacíos durante un tiempo, o que, por lo contrario, con su partida, florecemos.
 A mi la culpa me consume hasta que ya no queda nada más que consumir 

FLAMA

He estat mirant records.  Que ràpid oblido, que ràpid passo pàgina...  I que ràpid estimo, exploto i em perdo en els altres.  Quina por. Veig que estava més prima i m'agradaria tornar-hi;  encara que estigues   malalta  de mi mateixa, tot i que no hi  hagués   reflex  ben fet des dels meus ulls malalts (encara lluito per saber-me mirar). Veig que tenia els cabells curts; i estic més a gust ara,  encara que a vegades vulgui  rapar-me i demostrar, un altre cop i per raons equivocades, que el meu cos no em defineix. He estat mirant records, i és tendre  perquè  el temps passa i es desfà i la memòria perdura d'aquesta manera; amb imatges, amb cançons, amb bitllets d'avió de quan podíem viatjar.  I em pregunto si jo sóc oblidada de la mateixa manera o si em converteixo en  fotografies  guardades a un calaix, o en notes fetes a llapis a un llibre regalat, o a la memòria perduda d'algun  telèfon   mòbil ....

FUEGO

Siempre he creído que el amor era ceder, entre muchas cosas, el orgullo; y rendirse al voleteo y dejarse flotar. Y ahora que no hay mariposas ni banderas blancas, me pregunto si eso es cierto, si es como nos lo vendieron, si tiene que ser como lo compramos, o nosotxrs decidimos.  ¿Echar de menos un abrazo es estar enamorada o simplemente necesito ser abrazada? ¿Dónde esta mi fuego? ¿Dónde esta la chispa que prende, que consume y que enloquece? ¿Dónde esta para mi? ¿Somos lo que necesitamos el uno para el otro o nos hemos acostumbrado a tenernos porque nos queremos? ¿Pero cómo nos queremos?  Y si ya no ardo... y si ya no tiemblo, ¿y si lo único que echo de menos de ti son tus abrazos es porque sigo enamorada de ti o porque simplemente quiero un abrazo? ¿Te quiero o simplemente no quiero estar sola? ¿Me quieres o no quieres sentirte solo de nuevo?  ¿Y construir algo contigo, aunque no haya fuego, no puede ser, de alguna parte, también una dulce aventura? Sí. No lo sé. A vec...

VERDADES QUE NO SE DICEN

No es una mentira que me siento atrapada, agobiada y en bucle a veces cuando pienso en el futuro. Tus vivencias y experiencias nunca serán las mías, y yo tengo derecho a arrepentirme igual que tu hiciste al ver que, por no cuidarnos, nos perdías.  No es una mentira que soy experta en fugas con lo puesto , y que podría poner mis ovarios sobre la mesa y decir basta, que ya no quiero esto, que ya no lo deseo, que ya no te quiero. Y no es una mentira que me encuentro deseando cosas en otras personas porque no las encuentro en ti, y que me doy con la pared en los morros, porque ellxs no son tú. No es una mentira que me reprimo cosas que quiero hacer o decir y que ojala no estuvieras para poder hacerlas y decirlas. No es mentira que quiero estar sola, que lo necesito.   Y no es una mentira que cuando me río contigo llego al Nirvana, que me siento libre para ser yo misma y dejarme llevar; no es mentira tampoco que esta relación que estamos construyendo no tiene cadenas -pero si ...

ENFERMXS

Estamos enfermxs de nosotrxs mismxs. Es una realidad que nos queremos y odiamos en la misma proporción... bueno no. Eso si que no es verdad. Nos odiamos más. Nos odiamos y nos hacen odiarnos enormemente. Yo me odio la edad, el cuerpo, lo ruidosa y torpe que soy, el poco talento que tengo. Me odio muchas cosas. Y al mismo tiempo me amo mucho. Estoy enferma de mi; pero lo llevo en silencio.